ارسال در: شنبه, May 2nd, 2015

آیا سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجرنمادی بارز از دیپلماسی فرهنگی است؟

 

سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر که از 5 تا 12 اردیبهشت در پردیس سینمایی ملت برگزار شد امروز 12 اردیبهشت طی مراسمی در تالار وحدت به کار خود پایان داد .

به گزارش پایگاه خبری پرشیا نیوز ، این مراسم با حضور همه مهمانان خارجی بخش بین الملل، شرکت کنندگان هجدهمین بازار فیلم تهران، داوران بخش بین الملل، شبکه های مختلف تلویزیونی داخلی و خارجی، سفیران خارجی، رایزن های فرهنگی و عوامل فیلم های شرکت کننده در بخش مسابقه های رقابتی و اهالی رسانه برگزار شد و جوایز بخش های رقابتی جشنواره شامل «جلوه گاه شرق» و «سینمای سعادت» و «هنر و تجربه» اعطا گردید .

امسال برای نخستین بار بخش بین الملل و بخش ملی جشنواره فیلم فجر از هم جدا شدند و به گفته رضا داد دبیر جشنواره فیلم فجر علت این استقلال فراهم آوردن فضایی رقابتی و در نتیجه اعتلای آثار ایرانی است ولی آیا این مهم رخ داده است ؟ آیا این جشنواره توانست آن طور که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی فرمود به عنوان نمادی بارز از دیپلماسی فرهنگی عمل کند ؟

اصحاب رسانه از کشورهاي مختلف براي پوشش رسانه اي و تبادل نظر با رسانه و سينماگران ايراني در سي و سومين جشنواره فيلم فجر حضور پيدا کردند تا به پوشش خبری این رویداد سینمایی بپردازند و با سینمای ایران بیشتر آشنا شوند اما آیا برخورد ما به عنوان میزبان با آن ها رفتاری مهمان نوازانه است ؟

با وجود مخالفت های بسیار برای اولین بار بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر از بخش ملی جدا شد اما متاسفانه نتوانست انتظار مردم و سینماگران را براورده سازد از یک سو تبلیغات به شدت ضعیف باعث شد بسیاری از علاقه مندان به این حوزه از چنین اتفاقی بی خبر بمانند که همین دلیلی بود بر تعداد بسیار پایین تماشاگران به طوری که در بعضی سانس ها 5 یا 6 نفر بیشتر در سالن حضور نداشتند . از سوی دیگر شاهد ضعف اجرایی بودیم ؛ تا روز پنجم جشنواره خبری از برنامه چاپ شده اکران ها نبود و تماشاگران با لیست پرینت شده ای که به دیوار چسبیده بود راه خود را برای یافتن سالن اکران فیلم پیدا می کردند . هیچ بروشوری از فیلم ها وجود نداشت ، دریغ از لیوان یکبار مصرفی برای نوشیدن آب ، تداخل زمان اکران فیلم ها که خود مشکل دیگری بود .

از زمان برگزاری نشست های خبری فیلم ها اطلاعات صحیحی به دست نمی آمد . کارگاه های تخصصی با تاخیر شروع می شد و مترجمان چندان تبحری در کار خود نداشتند .

کار برای اصحاب رسانه سخت تر هم می شد . با وجود این که بخش بین الملل جشنواره بود تعداد محدودی از اصحاب رسانه برای پوشش خبری آن حضور داشتند ولی برای همین تعداد کم نیز فکری نشده بود از برخورد دوستان ستاد خبری گرفته تا پذیرایی و سرعت اینترنت … . اگر کمی دقیق در اطراف پارک ملت قدم می زدید می توانستید خبرنگاران و عکاسان خارجی را در حال غذا خوردن روی چمن ها ببینید .

شاید اگر بخش بین الملل از جشنواره اصلی جدا نمی شد تا این حد مهجور نمی ماند چون این جداسازی علاوه بر اینکه هزینه های بسیاری را بر دوش برگزارکنندگان نهاد باعث کاهش چشمگیر تماشاگران شد و خوب وقتی قرار است دیده نشود چرا برگزار گردد ؟ این همه تلاش ، هزینه و ریخت و پاش چه فایده ای دارد ؟

شراره مهاجر